Μια χώρα, ένας πολιτισμός, και κάτι ρελέ

20447493_14844326.limghandlerΗ καλλιτεχνική διεύθυνση του Εθνικού Θεάτρου λογόκρινε την παράσταση «Η ισορροπία του Nash» κι έριξε πρόωρα την αυλαία της, δείχνοντας τον πρέποντα σεβασμό στην οικογένεια Μητσοτάκη, τα πρετεντεροειδή, την αμερικάνικη πρεσβεία κι άλλους θεσμούς της ελληνικής πολιτείας. Μια εξέλιξη που επιβεβαιώνει για άλλη μια φορά το εθνικό κλισέ ότι «εμείς δώσαμε τα φώτα του πολιτισμού στον κόσμο»: εμείς τα δώσαμε τα φώτα, άρα εμείς δικαιούμαστε και να τα κλείνουμε. Τι ψυχή έχουν άλλωστε μερικά ρελέ, ας τα ανεβοκατεβάσουμε καταπώς γουστάρουμε.

 

Η λογοκρισία στο Εθνικό Θέατρο φέρνει γλυκιές αναμνήσεις, καθώς βαδίζει στα χνάρια ανάλογων στιγμών του παρελθόντος: ποιος π.χ. δεν θυμάται με νοσταλγία τις ημέρες του 1988, όταν απαγορεύτηκε η προβολή στα σινεμά του «Τελευταίου πειρασμού» του Μ.Σκορτσέζε; Τότε που ο φάρος του ελληνικού πολιτισμού κατέβασε τελετουργικά το ρελέ, υποκλινόμενος σε παπάδες με πύρινα μούσια, υστερικές θείτσες και θεοσεβούμενους συμπολίτες μας, ήρεμους ανθρώπους με τη προαιώνια συνήθεια να χαϊδεύουν ένα σταυρό προτού πέσουν να κοιμηθούν (σήμερα βέβαια που η τεχνολογία τρέχει, έχει προκριθεί η επιλογή της παρακολούθησης εξπρεσιονιστικών πορνό με προβατίνες, ώστε να καταπολεμούν έτσι τα φυσιολατρικά ορμέφυτα τους).

 

Ποιος να ξεχάσει πως απ’ τη σπορά τούτων των εμετών ξεφύτρωσε το απροσδιόριστο ον με την ονομασία Ευάγγελος Βενιζέλος, που ως υπουργός Πολιτισμού αφαίρεσε πίνακες από την εικαστική έκθεση «Outlook»; (εννοείται σε αγαστή συνεργασία με τους εκπροσώπους του Πανάγαθου)

 

Ποιος να λησμονήσει τον υπερρεαλιστικό μονόλογο («γαμημένες αλβανικές κωλοτρυπίδες») του βουλευτή Παναγιώταρου έξω από το θέατρο «Χυτήριο», λίγο προτού επιβάλλει μαζί με άλλα μέλη της Χρυσής Αυγής την οριστική ματαίωση της παράστασης «Corpus Christi»; (εννοείται σε αγαστή συνεργασία με τους εκπροσώπους του Πανάγαθου)

 

Κι αν δικαιούνται μια φορά να κατεβάζουν το ρελέ οι άνθρωποι του Θεού και οι κοινοβουλευτικοί του ανθρωπιστικού φυλετισμού, πόσες φορές άραγε το δικαιούνται οι ίδιοι οι υπέρμαχοι του Διαφωτισμού, οι ευρωπαϊστές συμπολίτες μας, τα βαρύτερα βιογραφικά πέριξ της περιοχής των Βρυξελλών, του Στρασβούργου και των Άνω Γκράβαρων; Πόσες φορές το δικαιούται η Ντόρα Μπακογιάννη και το σόι της, καθώς παρουσιάζουν το ανεξάντλητο περφόρμανς «καταγγέλλω το σπάταλο κράτος που με ταΐζει από προπάππου έως τρισέγγονα – στέλνω στο πυρ το εξώτερο τη 17Ν, πάνω στη δράση της οποίας έχτισα ολόκληρη καριέρα»;

 

Πόσες το δικαιούνται τα πλυντήρια της ελληνικής δημοσιογραφίας και τα προϊόντα τους (λέγε με «μορφωμένος Άδωνις»), παντογνώστες και τέρατα μόρφωσης, ειδικά μάλιστα όταν πρόκειται για θέματα πολιτισμού; Πως να μην τρέξουν να συνταχτούν, ως καλό ποίμνιο, με τους πολιτικούς ποιμένες τους, ξεσκίζοντας μια θεατρική παραγωγή που δεν έχουν καν δει; Αφού άλλωστε ξέρουν κάθε λεπτομέρεια γύρω από το «Θέατρο», τον χώρο όπου εμφανίζεται κάθε Πού-Σού-Κού η τραγουδίστρια Πάολα.

 

Για την αμερικάνικη πρεσβεία δεν χρειάζεται να ειπωθεί κουβέντα, θα πέσει το μεταπολεμικό ελληνικό κράτος να μας κάψει (σ’ αυτή τη χώρα άλλωστε έχουμε παράδοση ως λάχανα να σεβόμαστε τον μανάβη)

 

Το μόνο που απομένει για να ολοκληρωθεί ο θρίαμβος του ανεβοκατέβασμος του ρελέ στον ελληνικό φάρο του πολιτισμού, είναι να μας ανακουφίσουν με την καίρια θέση τους οι ηγήτορες της ελληνικής τέχνης. Τι έχει να πει π.χ. ο Σαββόπουλος, που στα τέλη του ’70 η κυβέρνηση Καραμανλή ήθελε να λογοκρίνει ραδιοφωνικά το «Μακρύ ζεϊμπέκικο για το Νίκο», του συμπαραστάθηκε απόλυτα ο Χατζιδάκις, και λίγα χρόνια μετά, ο ίδιος ο Διονύσιος έγινε από θύμα θύτης και ήθελε να βάλει φίμωτρο σε ταινία της Φρίντα Λιάππα, αγκαλιά με τον Απόστολο Δοξιάδη;

 

Τι έχουν να πουν για την ανεμπόδιστη θεατρική παραγωγή π.χ. η περιλάλητη τριάδα Απόστολος Δοξιάδης (πάλι αυτός μπροστά μας, σ’ αυτόν τον τόπο όλο κύκλους κάνουμε, και όλο τις ίδιες αγάπες ξανασυναντάμε), Πέτρος Μάρκαρης και Τάκης Θεοδωρόπουλος, οι οποίοι το Δεκέμβρη του 2008 είχαν καταληφθεί από ένθεη μανία επειδή διακόπηκε παράσταση στο Εθνικό, λίγες μέρες μετά τη δολοφονία του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου από τον Κορκονέα;

 

Και πάνω απ’ όλα, τι έχουμε να πούμε εμείς για το δικαίωμα στην ελεύθερη έκφραση, κάθε φορά που παρακολουθούμε έργα σκοτεινών φίλων της βίας όπως ο Ντάριο Φο, ο Μπρεχτ, ή κλείνουμε εισιτήριο στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών για να δούμε το θεατρικό ντοκιμαντέρ «Mein Kampf: Volume 1& 2», βασισμένο σ’ αυτά που έγραψε το διασημότερο κολοβό μουστάκι της Ιστορίας; Κι αν μας πει η κορούλα της Ντόρας «Ως Εδώ», έχουμε το δικαίωμα να την παρακούσουμε; Σ’ αυτή την περίπτωση βέβαια η οικογένεια Μητσοτάκη ίσως μας αφήσει στην ησυχία μας, μιας και οι ναζί είναι μεν παλιόπαιδα, αλλά πάντως «φέρονται με το σεις και με το σας» (sic).

 

(όσο για την «πρώτη φορά τόσο χυδαία αριστερά», τα σχόλια περιττεύουν: άφησαν τον Λιβαθηνό να απολαύσει ολομόναχος τη λέζα του λογοκριτή τραβώντας την ουρίτσα τους απ’ έξω, υπό τη μεταμόρφωση ενός υβριδίου ανάμεσα σε στρουθοκάμηλο και παγώνι. Ας τους πει τουλάχιστον κάποιος ότι επειδή χώνουν τα κουτοπόνηρα και εξουσιομανή κεφαλάκια τους στην άμμο, δεν σημαίνει ότι δεν θα νιώσουν την υγρασία από τις ροχάλες, που έρχεται όπως η δροσιστική πρωινή πάχνη)

 

Έτσι όμως είναι αγαπητέ φάρε του πολιτισμού, τέτοιος είσαι, τέτοιοι φαροφύλακες θα σου προκύψουν στη δούλεψη σου…

Advertisements

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s