Ήταν κάποτε ένα νόμισμα

nomismaΜια φορά και ένα καιρό, γεννήθηκε ένα λεφτό, με μια ήπειρο χαραγμένη πάνω του και πολλά κίτρινα αστεράκια να το στεφανώνουν. Φρόνιμοι και φιλήσυχοι κυριούληδες το αγάπησαν, νοικοκυρές το προσκύνησαν με το όνειρο να τις μεταμορφώσει σε μαρκησίες της Κάτω Μαγούλας,  παιδάκια ξεχαρμάνιασαν μαζί του αγοράζοντας γκάτζετ, χάντρες και καθρεφτάκια υψηλής τεχνολογίας. Ώσπου το λεφτό, που τάισε παραμύθι και ταΐστηκε με ελπίδες, μπούκωσε απ’ το πολύ φαΐ και έσκασε στις όχθες ενός μικρού νησιού, σαν κάθε σωστή φούσκα που σέβεται τον εαυτό της. Να ζήσουμε να το θυμόμαστε. Continue reading

Η Κατοχή ξανάρχεται

Ήθελε να μαθαίνει τα νέα στην Ελλάδα, αγαπούσε την ενημέρωση και δεν μπορούσε χωρίς αυτήν. Έτσι θυμήθηκε τον Λογοθετίδη στο «Οι Γερμανοί ξανάρχονται» που είχε ξεθάψει το ραδιόφωνο από το πηγάδι, και άρχισε κι αυτός να ακούει τι λένε οι ξένοι για τη χώρα του – γιατί αν περίμενε σοβαρή πληροφόρηση από τους δικούς του, φέξτε του και γλίστρησε στο πηγάδι. Continue reading

Χοντρέλος τέλος

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν ένα αφρατούλι και λαίμαργο αγόρι. Περισσότερο όμως κι απ’ τη στομάχα του αγαπούσε τον καθρέφτη, στηνόταν μπροστά του κι ονειρευόταν ότι κάποτε όλοι θα τον λιβανίζουν. Ώσπου ήρθε η κακιά η ώρα κι αντί να φάει τον αγλέουρα όπως περίμενε, έφαγε τα μούτρα του από ένα τόσο δα πραγματάκι – γιατί τα μεγάλα χουνέρια κρύβονται εκεί που δεν τα πιάνει το μάτι σου. Continue reading

Εφιάλτης στο δρόμο με την Όλγα

Είχε πάει 8 το βράδυ. Ο τηλεβλαμμένος, οπλισμένος με όσο θάρρος του είχε απομείνει, κάθισε να δει τα δελτία ειδήσεων. Όμως στα πρώτα πέντε λεπτά λύγισε, η φάτσα του κέρωσε από τον τρόμο κι απέμεινε το χέρι του με το τηλεκοντρόλ να αιωρείται τρεμουλιάζοντας: η Όλγα και ο Γιάννης τον προειδοποιούσαν ότι έρχεται το ολοκαύτωμα της δραχμής και αυτός ο μαλάκας δεν είχε ούτε ένα εύκαιρο καταφύγιο να τρέξει να χωθεί. Continue reading

Το παιδομάζωμα των σούργελων

Μια φορά κι ένα καιρό ήταν δύο κόμματα, ένα μεγάλο και ένα μικρό. Στο μικρό κόμμα είχαν μαζευτεί κάμποσα χαζεμένα παιδάκια που με τα σκέρτσα τους διασκέδαζαν τους λοβοτομημένους τηλεθεατές, μέχρι την κακιά την ώρα που διαλύθηκε ο θίασος: τα παιδάκια αποχώρησαν σούμπιτα για το μεγάλο κόμμα που τους έταξε πιο λαχταριστά γλειφιτζούρια και ένα μαύρο πέπλο κάλυψε μονομιάς το γέλιο και την ξεγνοιασιά. Continue reading

Οι ψευτοθόδωροι

Σε γενικές γραμμές ήταν νορμάλ παιδάκι. Καλούλης με όλους, υπάκουος και ιδιαίτερα περήφανος για τον φιλήσυχο χαρακτήρα του, επειδή ποτέ δεν είχε πειράξει ούτε μύγα. Είχε βέβαια ένα σημαντικό ελάττωμα: πίστευε τους ψεύτες και έχαβε τόσο πολύ τα ψέματα τους, ώστε εθιζόταν σ’ αυτά και περίμενε το τάισμα πώς και πώς. Γιατί όμως να νιώσει τύψεις; Πείραζε κανέναν επειδή ήταν τόσο μεγάλο θύμα; Continue reading

Οι Νονοί, οι νονές και κάτι βαφτιστήρια

Τα πράγματα πήγαιναν άσχημα στη φαμίλια. Τα μεγάλα κεφάλια είχαν ανησυχήσει γιατί οι από κάτω είχαν θολώσει από τη νηστεία και απειλούσαν θεούς και δαίμονες. Και επειδή οι γκρινιάρηδες παραήταν πολλοί για να τους «τσιμεντάρουν», έπρεπε αναγκαστικά να τους καθησυχάσουν. Η συνταγή δοκιμασμένη: βρίσκεις δύο-τρία κλεφτρόνια, τα «εξυγιαίνεις» και όλα μέλι-γάλα. Γιατί εάν ο πεινάλας δεν έχει φαΐ, μπορεί να χορτάσει τρώγοντας κάθαρση. Continue reading